Η προπόνηση αντιστάσεων αποτελεί μία από τις πλέον μελετημένες μορφές άσκησης λόγω της τεκμηριωμένης επίδρασής της στη μυϊκή μάζα και δύναμη. Η μυϊκή δύναμη επηρεάζεται από πολλούς μορφολογικούς και νευρομυϊκούς παράγοντες, ωστόσο η σχέση της με τον εκτιμώμενο συνολικό αριθμό των μυϊκών ινών (TFN) δεν έχει αποσαφηνιστεί. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί η σχέση μεταξύ του TFN του δικεφάλου βραχιονίου και της μέγιστης ισομετρικής και δυναμικής δύναμης σε γυμνασμένους νεαρούς άνδρες. Συμμετείχαν 15 υγιείς άνδρες (ηλικία: 23,1 ± 4,0 έτη, ανάστημα: 1,79 ± 0,06 m, σωματική μάζα: 82,8 ± 6,2 kg, εμπειρία στην προπόνηση αντιστάσεων: 5,7 ± 2,3 έτη). Η μέγιστη ισομετρική δύναμη αξιολογήθηκε με φορητό δυναμόμετρο χειρός και η δυναμική δύναμη με δοκιμασία μίας μέγιστης επανάληψης (1ΜΑΕ) στην κάμψη αγκώνα. Ο TFN υπολογίστηκε συνδυάζοντας τη μέση εγκάρσια διατομή των μυϊκών ινών από μυϊκές βιοψίες με την εγκάρσια επιφάνεια του δικεφάλου βραχιονίου από αξονική τομογραφία. Δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση κατά Spearman μεταξύ του TFN και της μέγι στης ισομετρικής δύναμης (ρ = −0,045, p = 0,874), ή της 1MAE (ρ = 0,016, p = 0,955). Στην ιεραρχική γραμμική παλινδρόμηση, η προσθήκη του TFN μετά την εγκάρσια διατομή του μυός δεν αύξησε στατιστικά σημαντικά την ερμηνευμένη διακύμανση της ισομετρικής δύναμης (ΔR² = 0,115, p = 0,226) ή της 1ΜΑΕ (ΔR² = 0,074, p = 0,331). Συμπερασματικά, δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ του TFN και της μέγιστης δύναμης. Τα ευρήματα δεν αποκλείουν την ύπαρξη μικρότερων ή μέτριων σχέσεων, οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν σε μεγαλύτερα δείγματα.